ΣΤΗ “ΜΠΟΥΖΟΥ” ΕΜΑΘΕ ΤΟ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ Ο ΓΚΟΓΚΟΣ

Posted on: November 18th, 2018 by ldomazos ldomazos No Comments

Κάποιες φορές ο αποδυτηριάκιας χρησιμοποιεί τον όρο ρεμπέτ ασκέρ. Δηλαδή ένα τσούρμο απο ανυπότακτους όπου ο καθένας κάνει ότι κατεβάσει η κούτρα του. Το κεφάλι του δηλαδή. Το ρεμπέτ είναι και τούρκικο είναι και σέρβικο. Ανυπότακτος στα τούρκικα, αντάρτης στα σέρβικα, η λέξη ρεμπέτ. Υπάρχει και το ισπανικό ρεμπέλντε που σημαίνει αντάρτης, επαναστάτης.Τι ήταν βασικά οι ρεμπέτες;  Να πείς νταήδες, μάγκες, χασικλήδες, παράνομοι, άνθρωποι του υπόκοσμου ή καλοί νοικοκύρηδες που δεν πείραζαν κανέναν. Οτι και να πείς μέσα είσαι. Απ΄ολα έχει το πανέρι. Μπουζούκι και μπαγλαμάς τα κύρια οργανά του ρεμπέτικου. Εκεί να κάθεσαι να πίνεις, να φτιάχνεσαι και να γράφεις για την καψούρα γκόμενα ή για μπάτσους ή για χασήσια. Και κλάμα ο λαός που λένε. Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη με δύο μπουζούκια του Μπαγιαντέρα και του Χιώτη. Δημήτρης Γκογκος ή Μπαγιαντέρας. Το «Μπαγιαντέρας» προέρχεται από τη μεγάλη του αγάπη, την οπερέτα του Έριχ Κάλμαν «Μπαγιαντέρα», η οποία παιζόταν καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 στα θέατρα Αθήνας και Πειραιά. Ο Γκόγκος τη διασκεύασε για μπουζούκι, την έπαιζε συνέχεια και το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο δεν άργησε να έρθει. 22 αδελφια είχε κι΄αυτός ήταν ο τελευταίος στη σειρά. Μια χαρά τα κατάφερνε ο πατέρας του με τον λόχο που έσπειρε γιατί είχε και περιουσία και δουλειά καλή στο Λιμενικό. Γεννήθηκε στο Πειραιά στο Χατζηκυριάκειο στις 28 Φεβρουαρίου  το 1903. Σπούδασε ηλεκρολόγος αλλά ηταν και παλαιστής συγχρόνως. Τον τράβηξε και η μουσική. Μέχρι τα 17 του χρόνια έπαιζε μαντολίνο και κιθάρα, μετά βιολί και από το 1924 άρχισε να μαθαίνει μπουζούκι και μπαγλαμά. Το μπουζούκι το γνώρισε στη φυλακή, όταν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στο ναυτικό καταδικάστηκε σε κάθειρξη 6 ετών, γιατί τροφοδοτούσε με εκρηκτικά φίλους του ψαράδες. Αργότερα άρχισε τα σουλάτσα στον Πειραιά και γνωρίστηκε με τον Βαμβακάρη και τον Μπάτη. Εγραψε πολλά τραγούδια στη σούμα καμμιά 100στή. «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Χατζηκυριάκειο», «Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια», «Αποβραδίς ξεκίνησα», «Σαν μαγεμένο το μυαλό μου», «Ξεκινάει μια ψαροπούλα», «Νυχτερίδα», «Ξαβεργιώτισσα», «Πειραιωτοπούλα», «Αλάνι με φωνάζουν», «Γυρνώ σαν νυχτερίδα», «Μ’ έχεις μαγεμένο», «Έλα να μπερμπαντέψεις», «H μικρή από το Πασαλιμάνι», «Το τραγούδι της αγάπης», «Η άνοιξις», «Με ξέχασες», «Το πέρασμα», «Μια τράτα Κουλουριώτικη», «Κι αν χωρίσαμε δε φταίω» και άλλα. Τυφλώθηκε απο γλαύκωμα την ώρα που έπαιζε και μετά δυσκολίας τα έβγαζε πέρα. Φτώχεια στο φούλ και φαγητό απο τα συσσίτια. Χρόνια δύσκολα για όλους και για τον Μπαγιαντέρα  και την οικογενειά του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του απομονώθηκε στο σπίτι του στον Άγιο Ιερόθεο, συντροφιά με τη σύζυγό του Δέσποινα. Από τον Οκτώβριο του 1985 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και σαν σήμερα 18 Νοεμβρίου του 1985 άφησε την τελευταία του πνοή.