Ο ΝΤΙΝΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Posted on: June 12th, 2018 by ldomazos ldomazos No Comments

 Ντίνος Ηλιόπουλος, ο Ντίνος όλων των Ελλήνων, με το αστείρευτο ταλέντο του, υπηρέτησε την τέχνη, κυριάρχησε στη θεατρική σκηνή και τη μεγάλη οθόνη, χαρίζοντας γέλιο σε γενιές Ελλήνων. Το ήθος του και η σεμνότητά του είναι η παρακαταθήκη του για τους νεότερους συναδέλφους του.Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Στις 4 του Ιουνίου το 2001  έφυγε απο τη ζωή ο Ντίνος Ηλιόπουλος, ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του ελληνικού θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου σα σήμερα 12 του Ιούνη το 1915, από Έλληνες γονείς. Ο πατέρας του καταγόταν από την Πελοπόννησο και η μητέρα του είχε γεννηθεί στην Υεμένη. Απο την Αίγυπτο στη Μασσαλία και στη συνέχεια στην Ελλάδα.  Εδωσε εξετάσεις με ένα ποίημα του Καβάφη  στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και απέτυχε αλλά δεν απογοητεύτηκε, διέθετε πείσμα και υπομονή, έτσι, γράφτηκε στην ιδιωτική σχολή του διεθνούς φήμης διευθυντή του Θεάτρου Σάρα Μπερνάρ, Γιαννούλη Σαραντίδη, που είχε έρθει στην Αθήνα πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο για να σκηνοθετήσει μερικά έργα της Μαρίκας Κοτοπούλη και να επιστρέψει πάλι στο Παρίσι. Θα κάνει το ξεκίνημά του στο θεατρικό σανίδι το 1944, με το θίασο της κυρίας Κατερίνας, στο έργο του Λέο Λεντς, Κυρία, σας αγαπώ. Αργότερα θα παίξει στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χορν κ.ά. αποκομίζοντας πάντα θετικά σχόλια για τις ερμηνείες του. Χαρακτηριστικά, ο σπουδαίος ηθοποιός της εποχής Βασίλης Λογοθετίδης είχε πει για το νεαρό, τότε, Ηλιόπουλο: Τι σπουδαίος! Τι φανταστικός κλόουν, αυτό θα πει θέατρο. Η πρώτη από τις πολλές κινηματογραφικές συμμετοχές του Ηλιόπουλου θα γίνει το 1948 με την ταινία Εκατό χιλιάδες λίρες. Ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν  η γυναίκα του, η πανέμορφη Χίλντεγκαρντ, αυστριακής καταγωγής, την οποία παντρεύεται το 1964. Αποκτούν δυο κόρες, την Εβίτα και τη Χίλντα και τρία εγγόνια, τη Νικήτα της Εβίτας, την Έλλη και τον Ντίνο, της Χίλντας. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του θεάτρου και γενικότερα της Τέχνης. Υπήρξε, ένας από τους ευγενέστερους ανθρώπους που πέρασαν ποτέ από τον καλλιτεχνικό χώρο. Έλαμπε και ξεχώριζε από τη φινέτσα και την αυθόρμητη απλότητα της ερμηνείας του. Συνεργάστηκε με όλους τους ηθοποιούς της ελληνικής σκηνής, μεγάλους και μικρούς, τους αγάπησε και τον αγάπησαν, τους σεβάστηκε και τον σεβάστηκαν. Για την μεγάλη του προσφορά στο θέατρο τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α’. Επίσης του απενεμήθη το 1999 το Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών από τον Δήμο Αθηναίων , αλλά και τιμητική πλακέτα το 2000, από τον Δήμο Πειραιά.  Πέθανε στις 4 του Ιούνη το 2001 και κηδεύτηκε στις 6, με δημόσια δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο.  Στο μνήμα του υπάρχει μια πλάκα, που γράφει κατ’ απαίτησή του, Με συγχωρείτε κυρίες μου που δεν μπορώ να σηκωθώ.