ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΨΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΕΘΝΟΣ

Posted on: May 22nd, 2018 by ldomazos ldomazos No Comments

Ποιητής, μυθιστοριογράφος, πολιτικός,  δραματουργός, προφητικός και μυθοπλάστης γνώρισε την αγάπη και την λατρεία ενός ολόκληρου έθνους. Όταν πέθανε ο Βίκτωρ Ουγκώ σαν σήμερα 22 Μαΐου το 1885 σε ηλικία 83 ετών, στη Γαλλία κηρύχθηκε εθνικό πένθος και μία νύχτα η σορός του έμεινε με τιμητική φρουρά κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου, ταιριαστή τιμή στον μεγάλο άνδρα των Γαλλικών Γραμμάτων. Την ημέρα της κηδείας του, την 1η του Ιούνη  περίπου 2.000.000 άνθρωποι συνόδευσαν τον επιφανή νεκρό από την Αψίδα του Θριάμβου στο Πάνθεον, το οποίο ορίστηκε ως τελευταία του κατοικία. Γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου το 1802 στην πόλη Μπεζανσόν  στην ανατολική Γαλλία και ήταν ο νεότερος γιος του Ιωσήφ Ουγκώ και της Σοφί Τρεμπισέ. Από πολύ νωρίς ξεκίνησε να γράφει ποιήματα και να μεταφράζει κλασσικούς Λατίνους ποιητές. Σε νεαρή ηλικία στα 14 κάτι τον έσπρωξε να γράψει σε μία εφημερίδα της εποχής. Στα 1817 βραβεύτηκε από τη Γαλλική Ακαδημία για κάποιο ποίημά του και το 1819 βραβεύτηκε από τα Ανθεστήρια της Τουλούζης.  Οι βραβεύσεις  έπεισαν τον πατέρα του να τον αφήσει να αφιερωθεί στη λογοτεχνία παρά τα σχέδιά του να φοιτήσει ο γιος του στην Πολυτεχνική Σχολή. Λίγο καιρό αργότερα θα εγκαταλείψει και τις σπουδές του στη Νομική Σχολή. Άλλωστε τα βραβεία ποιήσεως που κέρδισε, του έδωσαν θάρρος να συνεχίσει.Στις 20 Οκτωβρίου 1822 ο Ουγκώ παντρεύεται την Αντέλ Φουσέ , που την ήθελε από καιρό.  Ένας γάμος, που όπως και αυτός των γονιών του, χαρακτηρίζεται από δυσαρμονία μεταξύ των συζύγων και οδηγεί τον συγγραφέα σε μία μακροχρόνια σχέση με τη μούσα και ερωμένη του ηθοποιό Ζυλιέτ Ντρουέ  μέχρι το θάνατό της το 1882. Ο γάμος του  υποκρύπτει και μία τραγωδία, μιας και ο μικρότερος αδερφός του Ευγένιος, όντας κρυφά ερωτευμένος με την Αντέλ, χάνει τα λογικά του την ημέρα του γάμου και παραμένει μέχρι το τέλος της ζωής του σε ίδρυμα. Φιλέλλην ο Ουγκώ. Οι πρώτες του ποιητικές αναφορές σχετικά με τον αγώνα των Ελλήνων εμφανίζονται το 1826 με τη δημοσίευση στο γαλλικό Τύπο του ποιήματος Τα Κεφάλια του Σαραγιού , εμπνευσμένου από την Έξοδο του Μεσολογγίου, όπου εμφανίζονται μεταξύ των 6000 κεφαλών, που είχαν αποσταλεί στο σαράγι να συνομιλούν μεταξύ τους τα τρία κεφάλια του Μάρκου Μπότσαρη, του Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ και του Κωνσταντίνου Κανάρη. Το 1827 συνθέτει τα ποιήματα Ναβαρίνο και Ενθουσιασμός  και την επόμενη χρονιά τα Κανάρης , Λαζάρα  καθώς και το περίφημο Ελληνόπουλο.Ξεκίνησε να γράφει τους “Άθλιους” το 1828, από τα 26 του, και τους ολοκλήρωσε το 1862. Η “Παναγία των Παρισίων” εκδόθηκε το 1931. Αθάνατα έργα.