Ο ΠΑΠΑΣ ΚΑΙ Η ΚΟΛΑΣΗ

Posted on: April 5th, 2018 by ldomazos ldomazos No Comments

Την ώρα που εμείς είμαστε απασχολημένοι με τα δικά μας εγκόσμια, στην Ιταλία ο Πάπας προκάλεσε έναν μικρό σεισμό λέγοντας ότι δεν υπάρχει κόλαση και ότι οι ψυχές των αμαρτωλών δεν τιμωρούνται.

Το έκανε σε μια συζήτηση με έναν από τους κορυφαίους Ιταλούς δημοσιογράφους, τον 93χρονο Ευγένιο Σκάλφαρι, ιδρυτή της αριστερής LaRepublica και βέβαια άθεο.

Το Βατικανό στη συνέχεια διέψευσε την αποκάλυψη, την απέδωσε σε παρανόηση, ωστόσο δεν αποδοκίμασε τον δημοσιογράφο ο οποίος είναι γνωστός για το ιδιαίτερο στιλ του, να αποδίδει το πνεύμα των συζητήσεων του χωρίς να κρατά σημειώσεις ή μαγνητόφωνο. Άλλωστε η ουσία δεν ήταν εκεί αλλά στην θερμή προσωπική σχέση και στον διάλογο που έχει ανοίξει εδώ και καιρό ο Πάπας με τον Σκάλφαρι. Έναν διάλογο που αναφέρεται στη σχέση των χριστιανών με τους άθεους και στην ανάγκη να μπορούν να επικοινωνούν. «Ο καθένας έχει την δική του αντίληψη για το καλό και το κακό και πρέπει να συνεχίσουν να επιλέγουν το καλό και να πολεμούν το κακό όπως το καταλαβαίνουν» είπε ο Πάπας σε μια προηγούμενη συνομιλία με  τον Σκάλφαρι, προσθέτοντας ότι το να προσπαθούν να προσηλυτίσουν τους άθεους στον χριστιανισμό είναι «σοβαροφανής σαχλαμάρα».Η συνέντευξη αυτή δεν διαψεύστηκε, αντιθέτως ο εκπρόσωπος του Πάπα δήλωσε ότι αποδίδει το πνεύμα των συζητήσεων που είχαν οι δύο άνδρες.

Ας μην δημιουργήσουμε ψευδείς εντυπώσεις. Η καθολική εκκλησία βρίθει μισαλλοδοξίας και υποκρισίας κι έχει επανειλημμένα βρεθεί στο επίκεντρο σκανδάλων παιδοφιλίας. Ο Πάπας μάλιστα, κατά τον Σκάλφαρι υπολογίζει ότι 8000 ιερείς ανάμεσά τους και επίσκοποι ή καρδινάλιοι εμπλέκονται σε τέτοιες υποθέσεις. Φαίνεται μάλιστα να θεωρεί ότι για αυτό τον λόγο, πιθανώς να πρέπει να επανεξεταστεί η αγαμία.

Από την άλλη πλευρά δεν μπορεί να μην δει κανείς θετικά μια προσπάθεια διαλόγου έξω από δογματικά πλαίσια, μια αναγνώριση από τον κορυφαίο Ιεράρχη της σημερινής πραγματικότητας στην κοινωνία. Το ότι τελικά η υπόθεση του «καλού» και του «κακού», δεν είναι αποκλειστικότητα της θρησκείας και ότι η ανάγκη για μια ηθική στάση στην σύγχρονη κοινωνία είναι κοινή στην πλειοψηφία των πολιτών, είτε πιστεύουν είτε όχι. Ότι τελικά μια ανοικτή στο διάλογο εκκλησία μπορεί να βοηθήσει και να βοηθηθεί. Μπορεί  να συμπεριλάβει στους κόλπους της ομάδες που βιώνουν τον αποκλεισμό και έχουν ανάγκη τον λόγο της αλλά και να βρει κοινό βηματισμό με πολλούς άλλους που δεν την ακολουθούν.

Και βέβαια την στάση αυτή δεν μπορεί παρά να την αντιδιαστείλει κανείς με την μισαλλοδοξία ορισμένων δικών μας ιεραρχών. Δεν μπορεί να μην αναρωτηθούμε πώς είναι δυνατόν στην εκκλησία της αγάπης να χωρούν προτροπές «φτύστε τους» και πώς το σώμα το Άγιο έχει μεταλλαχθεί σε έναν κρατικοδίαιτο θεσμό που συχνά μοιάζει να ενδιαφέρεται να διασφαλίσει την κοσμική του εξουσία παρά να υπηρετεί τα Θεία. Ο διαχωρισμός εκκλησίας κράτους εμφανίζεται κυρίως ως αίτημα των οπαδών του λαϊκού κράτους. Στην πραγματικότητα ίσως είναι ο μόνος τρόπος για να ξαναβρεί η εκκλησία την ψυχή της.