Ο ΛΑΤΣΗΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΗΘΕΛΕ ΓΙΑ ΓΑΜΠΡΟ ΤΟΥ

Posted on: December 5th, 2017 by ldomazos ldomazos No Comments

Γεννήθηκε στην Αθήνα σαν σήμερα 5 Δεκεμβρίου το 1934 και μεγάλωσε στη συνοικία του Ζωγράφου. Αγάπησε πολύ τον αθλητισμό, στο γυμνάσιο έγινε ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού και, όπως ο ίδιος είχε πει, εντελώς τυχαία, διαβάζοντας βιβλία για το θέατρο, πήρε την απόφαση να γίνει ηθοποιός. Ο Νίκος Κούρκουλος ήταν ωραίος. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Όπως λένε οι γυναίκες είχε κάτι περισσότερο αρσενικό απ’ όλους τους άλλους ζεν πρεμιέ. Ποδοσφαιριστής του Παναθηναϊκού στα νιάτα του, είχε αθλητικό παράστημα, που έγραψε στον φακό. Πολύ σοβαρός, έδινε την εντύπωση του έντιμου άντρα  χαρακτηριστικό πολύ ιδιαίτερο, για μια εποχή, η οποία πέρασε και, όσοι την έζησαν, δηλώνουν ότι δεν έχει καμιά σχέση με τη δική μας. Τα κορίτσια  ελιωναν όταν τον έβλεπαν στις ασπρόμαυρες ταινίες. Οι άντρες τον συμπαθούσαν, γιατί έδινε την εντύπωση του ντόμπρου ανθρώπου, που δεν θα σου πει ψέματα. Στην Κοινωνία Ωρα Μηδέν  κραύγασε κατά του άδικου. Στο πρόσωπό του ο Νίκος Φώσκολος βρήκε ένα ιδανικό ήρωα για να ενσαρκώσει στο πανί τον «φτωχό πλην τίμιο» δημοσιογράφο, αστυνομικό, εργάτη. Ο ρόλος της ζωής του Νίκου Κούρκουλου έμελλε να είναι ίδιος με αυτούς στις ταινίες του. Το παιδί του λαού που παλεύει για να κερδίσει τη ζωή του, τα καταφέρνει, πετυχαίνει και τελικά παντρεύεται την κόρη του μεγιστάνα αφεντικού. Ο μπαρμπα-Γιάννης Λάτσης δεν τον αποδέχτηκε ποτέ ως σύντροφο της κόρης του και ο γάμος που σφράγισε ένα μεγάλο έρωτα, έγινε μετά τον θάνατο του πεθερού του. Πιστός όμως στην ταπεινή του καταγωγή, ο Κούρκουλος δεν αλλοτριώθηκε από τη χλιδή που του πρόσφεραν τα σαλόνια του καθιστικού στο σπίτι του με τη Μαριάννα Λάτση. Αντίθετα, εξάντλησε την ισχύ όσων φιλοξένησαν για να αναβαθμίσει το Εθνικό Θέατρο από μια  άθλια δημόσια υπηρεσία, όπως ο ίδιος την περιέγραψε, σε ένα Εθνικό Θέατρο αντάξιο του Εθνικού του Ροντήρη και όλων των μεγάλων δασκάλων. Η συμβολή του, όπως λένε, στην ανάπτυξη του Εθνικού Θεάτρου ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της καριέρας του, αν και οι περισσότεροι θέλουν να τον θυμούνται ωραίο σαν Έλληνα, να τα βάζει με τους κακούς και την αίθουσα να κρατάει την αναπνοή της, ξεσπώντας, πολλές φορές, σε χειροκροτήματα.

Πέθανε στις 30 Ιανουαρίου το 2007, έπειτα από μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο.