Η ΠΙΟ ΚΑΤΑΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ

Posted on: August 6th, 2017 by ldomazos ldomazos No Comments

Ούτε ο Θεός θα το έκανε αυτό, είμαι σίγουρος. Πολλά δεινά, σεισμούς και καταποντισμούς, επιδημίες και λιμούς, έχει αποδώσει στην οργή του μεγαλοδύναμου η μωρός στα όρια γελοιότητας και συνάμα τραγικότητας θρησκευτική πίστη του δίποδου. Τέτοιο κακό ούτε θα το είχε σκεφθεί όμως, και πολύ περισσότερο δεν θα το επιχειρούσε ποτέ ο Θεός Τιμωρός, ο Θεός Εκδικητής.

Μιλάμε για την πιο κατάμαυρη ίσως ημέρα της ανθρώπινης παρουσίας από καταβολής πλανήτη. Για την ατομική μπόμπα, στις 6 Αυγούστου, το 1945, στην ιαπωνική πόλη Χιροσίμα.

Δίνω ένα κείμενο του Νίκου Καραγιαννίδη στον «ΦΙΛΑΘΛΟ», που είχε δημοσιευθεί πριν από 5 χρόνια. Ο αποδυτηριάκιας το ξαναδιάβασε πριν το σηκώσει στο site χωρίς να κάνει το σταυρό του.

ΧΙΡΟΣΙΜΑ ΚΟΛΑΣΗ ΜΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Ήταν 8.15 πρωινή ώρα, για την ακρίβεια και 17 δευτερόλεπτα όταν, όπως ήταν προγραμματισμένο, εξερράγη η πρώτη στην Ιστορία ατομική μπόμπα, στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας και ακαριαία σκοτώθηκαν, όπως υπολογίστηκε, 66.000 άνθρωποι. Ίσως η πιο μαύρη στιγμή του ανθρώπινου γένους που συνέβη πριν από 66 χρόνια…
Ο ουρανός ήταν καθαρός, η μέρα ηλιόλουστη… Δεν υπήρχε καμμία υποψία, κανένα σημάδι, καμμία προειδοποίηση γι’ αυτό που θα γινόταν σα σήμερα, 6 Αυγούστου 1945. Από μια βάση αμερικάνικη, κάπου στον Ειρηνικό, το αεροπλάνο με το δωδεκαμελές πλήρωμα απογειώθηκε στις 2.45, για να βρίσκεται μετά από πεντέμισυ ώρες στην ιστορική πόλη που μπήκε στο χάρτη όταν εκεί έκτισε το κάστρο του ένας σογκούν, το 1589.

Τα ραντάρ έπιασαν τα τρία αμερικάνικα αεροπλάνα αλλά οι Ιάπωνες δεν ανησύχησαν. Τι ζημιά να μας κάνουν ένα βομβαρδιστικό και δυο συνοδείας; Μάλλον κάνουν μια πτήση αναγνωριστική.

Ο πιλότος που κουβαλούσε τη μπόμπα τριών μέτρων και τεσσάρων τόνων βάρους βάπτισε το σκάφος με το όνομα της μητέρας του, έτσι η κάποια Ενόλα Γκαίη πέρασε στην Ιστορία της κολάσεως.

Ο συγκυβερνήτης του βομβαρδιστικού αμέσως μετά την απελευθέρωση της ατομικής βόμβας έκανε το σταυρό του και μαζύ μια ευχή. Κύριε, κάνε ό,τι μπορείς γι’ αυτούς από κάτω.

Δεν γράφω τίποτα περιττό και φανταστικό, ποιητική και δημοσιογραφική αδεία. Όταν αναφέρεσαι στη Χιροσίμα, δηλαδή στην υπέρτατη ανθρώπινη κτηνωδία, αν δεν λειτουργεί η απόλυτη σιωπή, η συνειδητή προσκύνηση για τα θύματα, τουλάχιστον ζυγίζεις κάθε γράμμα κάθε λέξεως της κάθε προτάσεως σου.

Ο μεν κυβερνήτης, λοιπόν, έδωσε το όνομα της μάνας του, πιθανόν χωρίς να την ρωτήσει, πιθανόν εκείνη να βρισκόταν στον Παράδεισο κι αυτός, ο γιός ήθελε να την φέρει στην Κόλαση. Ο δε συγκυβερνήτης ζήτησε από τον Χριστό να κάνει ό,τι μπορεί γι’ αυτό που θα έβρισκαν χιλιάδες άνθρωποι, αμέσως μετά την έκρηξη της βόμβας. Επειδή αυτός, ο συγκυβερνήτης, δεν μπορούσε να κάνει εκείνο που είχε τη δύναμη να κάνει ο Κύριος.

Τελικά κανένας Κύριος και κανένας Θεός δεν έκανε κάτι για να προλάβει το κακό, που ανέλαβαν ο κυβερνήτης, ο συγκυβερνήτης και τα άλλα τα παιδιά τής, κατά τον Χάρυ Τρούμαν, «ανθρωπιστικής αποστολής».

Κάναμε αυτό που έπρεπε να κάνουμε, είπε 20 χρόνια μετά τη Χιροσίμα ο Χάρης Τρούμαν που το 1945 ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ. «Ξέραμε τι κάναμε, διάολε, με την μπόμπα τελειώσαμε τον πόλεμο και γλυτώσαμε μισό εκατομμύριο νεκρούς». Με τη βοήθεια του Θεού πάντα.

ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ με τη συνέχεια και το τέλος του κειμένου του Καραγιαννιδη.

apodytiriakias.gr